Crónicas de Solaris

2006-03-15T18:30:00.000+01:00

a curuxa das neves emprende o voo...
http://poesiaparadesaparecer.blogspot.com/

2005-12-01T16:22:00.000+01:00

na contemplación da verdade
sempre hai que situarse de xeito estratéxico

Pessoa

2005-12-01T15:46:00.000+01:00

E o esplendor dos mapas, caminho abstracto para a imaginaçao concreta,
Letras a riscos irregulares abrindo para a maravilha.

O que de sonho jaz nas encadernaçoes vetustas,
nas assinaturas complicadas (ou tâo simples e esguias) dos velhos livros.

(Tinta remota e desbotada aqui presente para além da morte,
O que de negado á nossa vida quotidiana vem nas ilustraçoes,
O que certas gravuras de anúncios sem querer anunciam.

Tudo quanto sugere, ou exprime o que nâo exprime.
Tudo o que diz o que nâo diz,
E a alma sonha, diferente e distraída.

Ó enigma visível do tempo, o nada vivo em que estamos!)

bosque descendente

2005-11-24T23:01:00.000+01:00

as bágoas baixarán dos meus ollos pola montaña abaixo, sen máis razón de existir que a caída.

así, ao ritmo das puñaladas, calculando o lugar exacto, o momento oportuno:

poderás-me matar,

poderemos.

Lacrimosa (II)

2005-11-20T20:59:00.000+01:00

Alleine Zu Zweit

Am Ende der Wahrheit
Am Ende des Lichts
Am Ende der Liebe
Am Ende - da stehst Du
(Im Herzen wird es leerer - ein Teil geht nun von mir)
Nichts hat uberlebt
Wir haben schweigend uns schon lange getrennt
Und mit jedem Tag "Wir"
Wuchs die Luge unserer Liebe
Und je weiter wir den Weg zusammen gingen
Desto weiter haben wir uns voneinander entfernt

Einsam - gemeinsam
Wir haben verlernt uns neu zu suchen
Die Gewohnheit vernebelt
Die Tragheit erstickt
Der Hochmut macht trunken
Und die Nahe treibt zur Flucht

Tanz - mein Leben - tanz
Tanz mit mir
Tanz mit mir noch einmal
In den puren Rausch der nackten Liebe

Und wenn ich sie/ihn so sehe
Wenn ich sie/ihn erlebe
Wenn ich uns betrachte
Etwas hat uberlebt
Und wenn ich Kraft und Hoffnung fande
Wenn ich selbst noch den Glauben an uns hatte
Wenn ich sie/ihn erreichen konnte
Sie/Ihn noch einmal fur mich hatte
Wenn die Basis - unser Fundament
Wenn wir uns noch einmal neu entdecken wurden
Wenn sie/er nur wollte
Ich will!

Lacrimosa (I)

2005-11-18T08:01:00.000+01:00

http://www.andrew.cmu.edu/user/krb/images/Lacrimosa.jpg

2005-11-10T17:18:00.000+01:00

Welches der Worte du sprichst-
du dankst
dem Verderben
(Paul Celan)

escoltant Black Heart Romance, de My Dying Bride

HYPOCRISY

2005-11-09T00:06:00.000+01:00

Paled Empty Sphere
I can feel the sorrow build inside my mind.
The purpose exists at the price I had to pay.
Freedom!
Freedom!
Is this the life I had to live?
I pretend there's nothing to complain about.
Am I lost in the circle that can't be broken?
Or is this just a pale empty dream?

The vault is closing in and I can't breathe.
It feels like I'm under water, and I can't swim.
Freedom!
Freedom!
Is this the life I had to live?
I pretend there's nothing to complain about.
Am I lost in the circle that can't be broken?
Or is this just a pale empty dream?

Is this the life I had to live?
I pretend there's nothing to complain about.
Am I lost in the circle that can't be broken?
Or is this just a pale empty dream?

+info da banda en: www.hypocrisy.tv

furats negres tan meus tan necessaris

2005-11-07T19:54:00.000+01:00

existir: buidar-se
sense saber on
des del temps de CAP RELLOTGE
il·luminar el món amb la meva
mirada
carnívora

D-E-C-O-N-S-T-R-U-I-R-TE

2005-11-03T21:01:00.000+01:00

DEINE NÄHE

...e borrar para sempre
o teu rostro
dos mapas

ligazón da imaxe: http://www.catiachien.com/

2005-10-30T22:28:00.000+01:00

coitelos de mishima

nalgures o silencio constrúe unha habitación propia,
definitivamente aquí, na estación das choivas, a improvisación non é posíbel.
cada minuto que pasa é rexistrado de maneira automática polos gardiáns de Aletheia, que non é senón a divinidade da mentira, porque esquecer é o único que se pode facer ainda, a única decisión real e posíbel

cando a MEMORIA acontece coma DOR, a VIDA reclama VINGANZA
...

recordos?
os recordos son coma sementes que xamais sairán de debaixo da terra

2005-10-28T20:33:00.000+02:00

sombras dende as alturas
caen e bican-me as mans
caen e perforan-me os oidos
caen e sinalan-me unha porta
caen e agardan-me quietas
caen e borran-me a boca
caen e chaman-me tola
caen e lembran-me a tí
caen e provocan-me
ODIO
TONELADAS
DE AIRE BALEIRO CHEO DE PALABRAS QUE DIXEN QUE NON DIXEN
IRRESPIRABLE

e paisaxes estériles, e un abrazo, e quero-te, a tí, estratosfera inhabitable onde sempre poderei desintegrarme se alguén algún dia me fai dano

2005-10-27T18:52:00.000+02:00

ao mellor avanzar consiste niso: en entender cada vez menos o mundo que me rodea...

http://www.azisaka.com/works/archives/2003/03/post.html

maudlin of the well

2005-10-22T12:02:00.000+02:00

Gleam in ranks

A walk to Heaven isn't any better
With legions' fresh ascent
First they dwindled like always
And then I regretted closing my eyes
See, this dream was not inevitable
In the war of reds and golds
Our hero was gold!

Anon, with each pronunciation
Banners were smouldering, then dying
And burning my intestines
Taking away, alas,
All that kept me alive
Hast thou not crept up upon me?
Cruel poison of Life!
Thou hast taken everything.
But what hurts me is that
You've slobbered filthily
O'er the delicate lips of a delicate girl
And I shall announce what you are...
Yes, away thou goest
Into the desert betwixt blue angels
Choose thy canon and execute
Never is the morning of thy age!

realidade

2005-10-21T18:14:00.000+02:00

http://www.uwrf.edu/~rw66/minority/minam/asi/kimDP.jpg

beleza

2005-10-21T17:44:00.000+02:00

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/archivepix.html

2005-10-21T11:49:00.000+02:00

tamén hoxe beleza e realidade serán dous conceptos incompatibles,
presente e pasado sucederán ao mesmo tempo, pero non neste tempo, senón naquel, sempre inaccesible e estrelándose contra un horizonte de negrura indefinida.
calo: e todo cala ao meu redor, devoro as últimas ganas de decidir, de actuar fóra dos límites do meu entendemento, da miña sensibilidade.
caras de tristura, caras de envexa, caras de odio e amor e desexo e insatisfacción e medo e pánico e desesperación e navallas contra o mencer, espadas contra o solpor. MIRAN-ME

se a vida son coleccións de cousas e de seres que imos recollendo do chan, das pólas das árbores, dos camiños, dos sumidoiros, dos bares, dos colexios, dos espellos máxicos... daquela, eu
quero unha vida que non me mire dende o outro lado, sempre enfadada e feliz ao mesmo tempo, sempre acomodada na sala de espera das anti--poetas, das anti-filósofas,
esperando a que lle abran a porta diante dunha parede na que non hai porta.

sí, dirá ela, pero a argumentación ten un punto feble.
Como restaurar a temporalidade?
Como facer que a dimensión da non-vida, da non-existencia, da non-comunicación, da non-linguaxe, sexa compatible co momento no que realmente sí que había unha porta (ou o que é o mesmo: vida, existencia, comunicación, linguaxe ?

como sobrevivir nun presente que habita o pasado, que rexeita o futuro,
que non se pode querer a sí mesmo?

2005-10-20T23:12:00.000+02:00

callar les coses que sento,
i sobreviure:
com si l'escuma dels dies s'unís a l'escuma de les nits i em tapés de dalt a baix,
la cara, els braços, les cames, els peus, les raons per continuar, per mantenir-me en aquesta torre de vigia on no passa res, ni ningú, mai.
tot sabent que, encara que algú passés, tampoc em veuria...

2005-10-19T11:52:00.000+02:00

algúen dixo unha vez
que filosofar é aprender a morrer

ligazón da imaxe: http://www.uwrf.edu/~rw66/minority/minam/asi/sunFL.jpg

2005-10-18T23:28:00.000+02:00

Como non, micro-esferas. Flotando en liña recta, explotando contra a miña cara perfectamente encadrada na fotografía do salón. E saudar aos espectadores, a todos os que pasan e deixan caer a súa moediña. No chan. Aos teus pés. E todo para que eu poida seguir sendo fotografiada.

(os teus ollos por exemplo mirándome dende o útero da balea que nos tragou aos dous cando camiñabamos á beira do mar.
tí estás no útero da balea,
pero eu, eu... eu non estou tan segura)

2005-10-14T01:41:00.000+02:00

No sóc res.
Mai seré res.
No puc voler ser res.
Apart d'això, tinc en mi tots els somnis del món.

2005-10-08T20:01:00.000+02:00

http://www.owling.com/snwy2.htm

2005-10-08T19:51:00.000+02:00

Podo arriscar a miña vida. Podo tomar a broma a miña vida con toda seriedade, mais non a doutro.
Únicamente posúo a miña vida e arríscoa de inmediato cada vez que se presenta a dificultade.
En fín, a danza vai lixeira. E xa que a idea da morte é unha danzarina infatigable -a miña danzarina- todo ser humano fáiseme demasiado pesado.
Por iso pido que ninguén se incline ante mín, porque daquela non danzarei.
(Sören Kierkegaard)

2005-10-08T18:12:00.000+02:00

BOAS NOTICIAS

está mañá atopei un monstro no armario,
estaba temblando, eu achegueime a el,
moi despacio

e biqueino na boca

2005-10-08T16:23:00.000+02:00

02-10-05 03:26

ANTE LAS MASACRES DE INMIGRANTES EN CEUTA Y MELILLA,
Y EL ENVÍO DEL EJÉRCITO.

Comunicado del Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos (CEDEHU)

El CEDEHU hace públicas las siguientes consideraciones:

PRIMERA: Expresar nuestra profunda repulsa por los actos de barbarie e
injustificable violencia, desplegados en acciones concertadas por las
fuerzas armadas de la Guardia Civil, y las fuerzas armadas y policiales
del régimen feudal del Reino de Marruecos, en los perímetros fronterizos
de los territorios africanos de Ceuta y Melilla.

SEGUNDA: La matanza de personas indefensas que, en estado de necesidad,
tratan de huir de la pobreza, constituyen la expresión más miserable de
unas políticas de crueldad inmisericorde desplegadas bajo el eufemismo del
control de fronteras y de la inmigración irregular.

TERCERA: Desconocen que toda persona tiene derecho a una existencia
conforme a la dignidad humana y el derecho a sobrevivir; implican negar
elementales Derechos Humanos, explícitamente consagrados en los artículos
23 y 25 de la Declaración Universal de los Derechos Humanos.
La dignidad intrínseca de los seres humanos impide tratarlos como a fieras
peligrosas, por mucho que se les califique de irregulares.

CUARTA: Pretender sobrepasar unas vallas, y entrar en los territorios
africanos de Ceuta y Melilla, supone exclusivamente una mera infracción
administrativa, y desde luego no constituye delito alguno.
Por ello resulta inadmisible el recurso a los actos de barbarie contra los
inmigrantes, mediante el apaleamiento de los mismos, el gaseamiento y el
pelotazo de goma contra sus cuerpos, y el uso de armas de fuego a balazos,
por el mero hecho de tratar de saltar unas vallas fronterizas. No debe
olvidarse que las denominas "vallas", son auténticas alambradas con
cuchillas, al estilo de los más rancios campos de concentración, y tales
"vallas" constituyen por si solas un auténtico peligro para la vida e
integridad física de los desesperados inmigrantes, que tratan de
superarlas con rudimentarias escaleras.

QUINTA: La cooperación en las masacres, con un reparto de papeles se
estructura sobre las acciones conjuntas de fuerzas militares y policiales
de Marruecos - a las que parece corresponder la tarea sucia de disparar a
matar - y las fuerzas militares de la Guardia Civil a las que se supone
corresponde apalear, gasear y lanzar pelotas de goma. Tal reparto de
papeles, busca directamente la impunidad.

SEXTA: Especial rechazo merece la utilización del Ejército Español, con
unidades de combate de la Legión y Regulares, para colaborar en la
represión a ultranza de los inmigrantes.
Desde luego, el despliegue de unidades de combate con armamento de guerra
y vehículos blindados, es evidente que no solo persigue aterrorizar a los
inmigrantes, mediante la exhibición de la maquinaria de guerra, sino que
supone una abierta militarización de las problemáticas civiles
humanitarias, derivadas del pretendido férreo control de la inmigración
irregular.
Por ello la decisión del Presidente del Gobierno, apoyada por el Ministro
del Interior y la cúpula subalterna del mismo, y aplaudida por la
Secretaria de Estado de Inmigración y Emigración, resulta expresiva del
auténtico talante que anima tan brutal acuerdo.
Desde el Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos nos parece
razonable recordar a Sr. Zapatero que detrás de las "vallas" de Ceuta y
Melilla existe un inmenso continente poblado por millones de seres humanos
hambrientos, sumidos en la pobreza y la desesperación, que tratan de
ejercer el elemental DERECHO A SOBREVIVIR.
Por ello, acudir al envío de tropas del Ejército, para evitar la entrada
de inmigrantes, resulta elocuente de la profunda degradación moral que
subyace en tal decisión, al encerrar un propósito de aterrorizar mediante
la amenazante ostentación de armas de guerra, fuego y destrucción de vidas
humanas.

SÉPTIMA: Por último desde CEDEHU queremos expresar nuestra honda
preocupación por el tratamiento y lenguaje informativo de la práctica
totalidad de los medios de comunicación.
Es fácilmente constatable que genera miedo en la ciudadanía, el
tratamiento de los inmigrantes irregulares como "invasores", como los
nuevos "bárbaros", como "asaltadores" de fortalezas, como integrantes de
multitudinarias "avalanchas" humanas, que mediante "masivos asaltos"
pretenden romper las fronteras y atacar la soberanía española.
Apelamos a periodistas e informadores en general, y a su honestidad y
ética profesional, para que no contribuyan a deformar la realidad de la
acusada complejidad del fenómeno social de la inmigración irregular.

Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos (C.E.D.E.H.U.)
Madrid, 1 de Octubre de 2005

2005-10-07T19:17:00.000+02:00

non hai beleza no mundo:

tan só o pracer estático do derrotismo,

da derrota

2005-10-03T23:19:00.000+02:00

Colecciono frases de difícil interpretación.
Unha colleita de nubes
ocupando as paredes,
estendéndose polas puntas,
provocando a aparición da linguaxe.

Colecciono frases para ilustrar a liquidez do bosque,
para lembrar
que sigo sendo a nena dos debuxos animados,
a que dentro do espello
devora o mundo

2005-10-03T23:15:00.000+02:00

a visión, o enigma

http://www.dodecaden.com/Public/categ.php?language=eng&path=/media/Art/

2005-09-30T19:31:00.000+02:00

29 de setembro de 2005, madrugada

diante da verdade:
nin penses en atravesar a liña, ainda que non vexas o final, eu asegúroche que hai un final, e é doloroso.

velaí que houbo final: o neno acabado de nacer aplastado pola nai
NA PROCURA DA VIDA ATOPAR A MORTE

a paradoxa:

caer do outro lado, de onde a propia existencia non está recoñecida polos que teñen poder de recoñecela

e daquela, asimilar a aterraxe, verquer tinta, adaptarse á derrota, berrar moito tempo seguido e voltar á casa co rostro envolto en sombras, silencio, vergoña

e non confiar nas palabras, nos nomes das cousas, porque coñecemos tanto e descoñecemos tanto,
porque habitamos un universo simbólico, mais non real

porque a realidade só pode suceder en lugares habilitados para a dor:
alí onde se materializa a nosa mediocridade, onde o dentro e o fóra non poden existir no mesmo espazo-tempo, na mesma vontade, no mesmo desexo, no mesmo entendemento

AS FRONTEIRAS, liñas reais con arames de espiño para que quen as toque sexa consciente da súa propia identidade:

o dereito a habitar non é máis que o dereito a ser devolto ao lugar de orixe porque no sobre non figura remite

TELEXORNAL: as horas trancorren mentres os personaxes van pasando polo centro da imaxe, fondo neutro, susceptibilidade dos espectadores-espectros

ESPECTROS: (dende todas as perspectivas, cantando a coro): vivamos, cavemos a nosa propia derrota, sexamos felices de termos acceso ao universo dos referentes carentes de significado, de valor, de validez, de calquera futuro posible!!!!

porque á fín, os medios resultan sempre ineficaces para resolver o problema: mellor cambiar de canal, poñer os partidos de fútbol e sair celebrar a victoria duns, a derrota dos outros.

o eterno retorno
dos memos
das mesmas
da inmensa liña que nos separa....

(homenaxe a todas as persoas que, para poder VIVIR, teñen que arriscar a súa propia VIDA )

2005-09-29T21:58:00.000+02:00

The Windowtree

Do you remember?
Fingers of sunlight,
As they were caressing your face?

Do you remember?
The leaves dancing in the sky.
Then falling softly to their painless death

The picture is there, as clear as the glass within their eyes
As innocent as the song of mourning birds.
Birds who cry if only to live for but just one more day.
To be like us their angelic faces bereave

And they are always asking me
Why must we forgive...
If only to forgive, if never to forget...
Read these words that are engraved upon my face
And then look away... look away...look away

Do disco: Love Poems for Dying Children... Act III: "Winter and the Broken Angel" (Autumn Tears)

2005-09-29T17:45:00.000+02:00

identidade?

un corpo de materia inerte,
unha mente de fíos enredados

e a decisión,
a necesidade,
a vida,

(non en mín,

nin no meu entendemento)

senón na ruptura,
no ser-outra,

non no ser,

senón no estar sendo...

ligazón da imaxe: http://www.scottradke.com/8323.htm

2005-09-28T12:14:00.000+02:00

2005-09-27T23:03:00.000+02:00

ménade

dende o comezo estiven aquí:
no outono,
no acenderse das farolas da rúa,
no silencio da tardiña,
no paxaro que cae e morre,
nos pés descalzos de quen persegue e den quen é perseguido,
pois eu devorei ao deus, e por iso
teño que desfacerme en tantos anacos, para que o universo poida sobrevivir á derrota,
e os nenos coma tí xogar a darlle patadas ao meu ventre redondo, ao meu sorriso demente,
gústavos moito,
e a mín, odiarvos dende o profundo.
cantar para esquecer tamén sería posible,
de ter necesidade cantaría pero prefiro a danza, no cumio da montaña,

e saber que a dor das despedidas é a mesma dor que a dos encontros

que o azar é culpa e viceversa,

que tí es eu

(e pesa sabelo)

2005-09-25T01:02:00.000+02:00

Mentres desfrutaba do treboento clima espacial en Toemmeraas, Noruega, Trygve Lindersen captou cunha cámara dixital esta pintoresca aparición da aurora boreal o 6 de outubro do 2002.

Dende esta perspectiva, os veos de luz verde formaban un anel aparentemente suspendido xusto por riba das árbores que hai en primeiro plano. Pero o anel de luz estaba a máis de 100 kilómetros por riba das árbores, e o resplandor verdoso producírase polo osíxeno molecular que interactuaba cos electróns enerxéticos, preto do límite co espacio.

http://www.astromia.com/fotostierra/auroranillo.htm
(a traducción ao galego é miña)

2005-09-24T23:39:00.000+02:00

microclimas

-meteoritos,
os meus dedos a facer de pararraios porque os outros personaxes ainda non daprenderon a falar, a poñer nomes ás cousas, e o universo da lingua que se me enreda entre as mantas,
un átomo máis e serei perfecta.

daquela aconteceu o choque frontal de dúas entidades extraterrestres na constelación Alfa-Centauro, e unha vez máis, a néboa deu a luz un monstro sen nome, e todos berraron de dor, e todas berraron á súa vez de dor e de pracer, na miña carne, no meu corpo destrozado polas máquinas de conxugar verbos, de invocar pesadelos que duran ata non poder máis

-o peso da túa existencia supera o da miña capacidade de amar, sábelo, seino, e ainda así, divídome para fracasar sempre, non sei romper a linguaxe, non sei facer coma se tí e máis eu fosemos círculos concéntricos, e sempre cara dentro, sempre cara dentro, a perversidade, a hipocresia de necesitarte, faime tanto ben que se me desprenden do corpo burbullas e burbullas de que te quero de que te quero
de que te quero

tan doado darche nome, figura, límites, curvas, vértices, un centro e unha periferia, unha alma que te transparente:
EU

un bosque de vidro
de árbores autóctonas
recuperando o seu lugar na paisaxe,

-e tí,
que é o que desexas?

un ollo á espreita,

un corazón batendo ao ritmo das puñaladas

Hipótese: as persoas non somos máis que unha mestura de palabras e de cousas,

a natureza humana é un híbrido de animal e máquina

2005-09-23T18:56:00.000+02:00

agasallo no día do meu aniversario

2005-09-21T12:59:00.000+02:00

sobrevoando Solaris

2005-09-21T12:24:00.000+02:00

as lúas de Solaris

voltar a vista atrás, a cando a nave espacial aterrou en Solaris
e deixei tras de mín unha experiencia de séculos,
as cordaxes das botas delimitando a miña capacidade de amar, de comprender
a finalidade do universo

atendo chamadas telefónicas que nunca son para mín,
pero existo, porque na esfera
que me envolve non hai sitio para ninguén máis
só un millón de gatos e o ceo
fotografiado dende o alto,
dende a soidade dos personaxes que piden un final,
unha razón, unha realidade máis aló do meu enorme
pero mudo
entendemento

setembro continúa ofrecendo a súa carne
os seus froitos colleitados do útero da nai
que me pariu,
mais a causalidade é un horizonte que cada vez que avanzo se burla de mín
dende a distancia
como unha especie animal hai séculos extinguida

(así describiría o meu paseo polas lúas de Solaris,
se houbera lúas, ou soños,
soños nos que visito persoas e lugares marabillosos e escribo todo no meu caderno de notas,
e despois ao espertar sempre estou desorientada,
e contar nubes ou palabras non me relaxa...)

2005-09-17T14:54:00.000+02:00

el far

VORA EL MAR, A MITJANIT,
ON LES ONADES ES MOSSEGUEN
L'AMIC QUE ET VOLIA BESAR
ARA RENEGA A LES ESTRELLES.

ENCÈS PEL FAR DEL SEU DESIG
T'HA IL·LUMINAT EN LA DISTÀNCIA,
PERÒ NO HI HAURÀ PROU LLUM AL MÓN
QUE ALLÀ ON VAS PUGUI ABRAÇAR-TE.

LA CALMA DEL SEU INTERIOR
S'HA TORNAT OMBRA DE MISTERI
I ENMIG D'UN OCEÀ D'AMOR,
S'HA ANAT PERDENT DINS L'ENCANTERI.

ENCÈS PEL FAR DEL SEU DESIG,
T'HA IL·LUMINAT EN LA DISTÀNCIA,
PERÒ NO HI HAURÀ PROU LLUM AL MÓN
QUE ALLÀ ON VAS PUGUI GUIAR-TE

PARLA'M DE LES TEVES NITS
DELS AMANTS QUE AL LLIT T'ENCENEN
I DESPRÈS LLENCES A L'OBLIT

PARLA'M DE LES TEVES NITS
DELS SECRETS QUE ENCARA EM GUARDES
AMAGATS SOTA EL COIXÍ

PARLA'M DE LES TEVES NITS
DELS AMANTS QUE AL LLIT T'ENCENEN
I DESPRÈS LLENCES A L'OBLIT

PARLA'M DE LES TEVES NITS
I DEL DOLOR QUE A MI EM PROVOCA
SABER QUE HAN EXISTIT

PARLA'M DE LES TEVES NITS...

Kitsch: "7"

2005-09-15T21:35:00.000+02:00

poema de cando sentin pracer e dor a partes iguais e ao mesmo tempo

un estremecemento que percorre as rúas ate chegar onda mín

non quitarei a roupa, xa que todos estades cegos, non é preciso disimular
a ausencia de vontade en mín,
a carga coa que viaxo polos escuros días deste tempo sen espazo para os acontecementos,

só a intuición permanece e, como se a noite fose unha certeza ademais dun presentimento,

abandónome ao pracer do meu ser-no-mundo, mais ser-soa, non coma cando a túa presencia me habita e me des-coñece.
por que?

porque os xenios nunca habitaron este mundo sen maxia,
porque o coñecemento non é máis que o que nós poñemos nas cousas,
nunca interacción, encantamento, intercambio de fluídos, desexo

só este tremer das mans e do corpo todo

na procura da outra metade, dunha metade máis,

imposible chegar a

SENTIRME COMPLETA.

2005-09-14T23:41:00.000+02:00

paisaxe interior

2005-09-14T22:54:00.000+02:00

poema de abrir os ollos e despois pechalos...
que será o que se ve?
unha noite cortada ao fío da navalla,
unha habitación flotante,
unha canción que implora a morte:

recuperei o alento e voltei a vista atrás,
mais o deserto formara dunas de area ata onde podía acadar a miña vista:
o deserto era dunha cor azulada, o ceo, pola contra, tornárase transparente.

no xogo de espellos que me observaba dende o alto podíase sentir un alento que destilaba crueldade,
e todas as cousas que algunha vez me pertenceran íanse diluindo na paisaxe:

os meus soños, os meus pesadelos, as miñas percepcións, o meu nome e todos os seus posibles significados, a miña apariencia externa, todo ía desaparecendo no azul,
na distancia,
no desexo da distancia
xa non podía voltar atrás

(hoxe, coma calquera outra noite, rodeareime de tí e de imaxes contradictorias de mín mesma

é o único xeito que aprendín de sobrevivir á realidade fatal de que me ames)

2005-09-13T21:08:00.000+02:00

non porque diga que te quero
te quero,
é só que quenta o sol
e as rúas péganseme
aos pés
como animais
mortos.
unha soa cousa comprendo,
un só desexo me posúe:

DESEXO DE MÍN SEN TÍ

fálame
da
sombra
non me fales
da
sombra.
mellor
refresca-me

DESIG DE MI SENSE TU

palabra
inerte
Sol que doe
os ollos
unha ausencia

2005-09-13T20:47:00.000+02:00

Cando alguén pregunta para que serve a filosofía, a resposta debe ser agresiva, pois a propia pregunta vese irónica e mordaz. A filosofía non serve ao Estado nin á Igrexa, que teñen outras preocupacións. Non serve a ningún poder establecido. A filosofía serve para entristecer. Unha filosofía que non entristece ou non contraría a ninguén non é unha filosofía. Serve para detestar a estupidez, fai da estupidez unha cousa vergoñenta. Só ten ese uso: denunciar a baixeza do pensamento baixo todas as súas formas. ¿Existe algunha disciplina, fóra da filosofía, que se propoña a crítica de todas as mistificacións, sexa cal sexa a súa orixe e a súa finalidade? Denunciar todas as ficcións sen as cales as forzas reactivas non poderían prevalecer. Denunciar na mistificación esa mestura de baixeza e estupidez que forma tamén a abraiante complicidade das vítimas e dos autores. En fín, facer do pensamento algo agresivo, activo e afirmativo.

De "Nietzsche e a filosofía" (Gilles Deleuze)

2005-09-09T03:23:00.001+02:00

as voces no ventre dilatan a única imaxe posible do mundo en mín:

a esfericidade dos meus pesadelos é perfecta, a noite pesa

mais eu, ela, mais el, eu, só podemos amarnos á intemperie.

velaquí que as aves nocturnas temos que ser por forza brancas, pra arredar o medo da paisaxe, por dentro e por fóra ser un libro aberto, unha ferida de dimensións exraordinarias, un comezo.

os animais salvaxes atacan Solaris, os animais domésticos visitan ao psiquiatra.

Solaris non é un nome, eu mesma

non existo, tan só nesta voz,

nesta ameaza:

benvid@s tod@s ao ventre das máquinas

2005-09-07T15:45:00.000+02:00

Nyctea scandiaca

2005-09-07T14:54:00.000+02:00

Así pois, comeza o soño. Ao meu redor, algo agarda o meu consentimento, a miña conformidade, unha conformidade interior, e sei, ou mellor dito algunha cousa sabe dentro de mín, que non me convén ceder a esa tentación descoñecida, pois canto máis prometedor pareza o silencio, máis terrible será a fín. Ou máis exactamente, non sei nada de todo iso, porque se o soubera estaría asustado, e eu nunca estaba asustado. Espero. Da brétema rosada que me envolve emerxe un obxecto invisible, e tócame. Inerte, prisioneiro dunha materia estrana, non podo recuar nin dar a volta, e ese obxecto invisible ségueme tocando, auscultando o meu cárcere como se fora unha man; e esa man recréame. Ata o de agora eu pensaba que vía, mais non tiña ollos ¡e velaí que teño ollos!. Debaixo dos dedos que me aloumiñan cun movemento vacilante, os meus beizos, as miñas meixelas emerxen da nada; o aloumiño esténdense e teño un rostro; o ar dilátame o peito, existo. E recreado, eu tamén creo, e diante de min aparece un rostro que endexamais vira, descoñecido e coñecido á vez. Esfórzome por atopar os ollos fronte a mín, mais éme imposible, pois non podo dar direccción algunha á miña ollada, e descubrímonos mutuamente, máis aló de toda vontade, nun silencio absorto. Estou vivo outra vez, sinto en mín unha forza ilimitada, e esta criatura -unha muller?- segue ao meu carón, e non nos movemos. Os nosos corazóns latexan, confundidos, e de súpeto, no baleiro que nos envolve, onde nada existe nin pode existir, insinúase unha presencia de indefinible, inconcebible crueldade. O aloumiño que nos creou, que nos envolveu coma un manto dourado, é agora o formigueo de moitos dedos. Os nosos corpos, brancos e nús, disólvense, transfórmanse nun enxame de larvas negras, e son -somos os dous- unha masa confusa de vermes viscosos, unha masa infinda, e nesa infinitude (non, eu son a infinitude) berro en silencio, imploro a morte, imploro un final. Mais ao mesmo tempo desfágome en todas as direccións, e a dor apodérase de mín, unha dor máis viva que todos os sufrimentos da vixilia, un sufrimento concentrado, unha espada que traspasa as lonxanías negras e roxas, un sufrimento duro como a pedra, e que medra, montaña de dor visible á luz escintilante doutro mundo.